فراموشی رمز عبور
پس از درخواست شما,ایمیلی برای شما به منظور تغییر رمز عبور شما ارسال خواهد شد,لطفا inbox و پوشه اسپم خود را پس از درخواست بررسی کنید
عضویت در سایت
ورود به پنل کاربری
پس از درخواست شما,ایمیلی برای شما به منظور تغییر رمز عبور شما ارسال خواهد شد,لطفا inbox و پوشه اسپم خود را پس از درخواست بررسی کنید
آخرش رو خیلی مسخره جمع کردن
قسمت ۴ هستم. و تا اینجا فقط ظاهرا یک روانی جامعه گریز حسود بدبخت شده قهرمان داستان!! از طرر غذا خوردنش تا برخورد با بقیه فقط نشون میده چه آدم مزخرفیه! حالا دگراندیشی باعث میشه طرفداری همچین مریضهایی رو بکنیم؟! که ما متفاوت میبینیم؟! عجبا..
بسیار خوب تموم شد.. دیدنی بود.
این سریال فوق العاده ست
شاید مهم ترین درسی که سریال میخواد بده اینکه مخاطب از خودش سوال کنه : هدف چیه؟ و به نظرم خیلی خوب تونسته شرایط این سوال رو محیا کنه؛ از دونگ مان گرفته تا برادرش، همگی دنبال پیدا کردن هدف زندگیشون هستن./ و یکی دیگه از نکاتش تاثیر رفتار های ما بر روی دیگران است؛ اینکه رفتار ما میتونه باعث ناراحتی یا خوشحالی یا انگیزه یا… بقیه بشه . / در کل با یک سریال روانکاوانه درجه یک روبه رو هستید.
چیزی که این روزها زندگیم رو نجات میده:
خدا به این فیلمنامه نویس عمر با عزت بده واقعا کارهای خوبی می نویسه و از سینمای کره یک پله بالاتره و نویسنده راجع به زخم های انسانی و عواطف و احساسات صحبت می کنه ، این نمره واقعا براش کمه ، من پیشنهاد می کنم کارهای دیگه این نویسنده رو ببینید مثل my mister ‘
چقدر قشنگ و عمیق بود این سریال..خیلی خوشحالم که دیدمش
این سریال از نویسنده سریال های My mister و My Liberation Notes هست .
بهش فرصت بدید و تا آخر تماشاش کنید.( درواقع میتونید همراهش زندگی کنید،احساساتی که دفن کردید رو از عمق وجودن بکشید بیرون و تجربشون کنید ) این رو از قسمت آخر با خودم میبرم : ” همه ی داستان ها فقط یه جور داد زدنه که بگیم آهای ما هم وجود داریم ، من با این همه درد و بدبختی وجود دارم ، من با این همه غصه وجود دارم ، من با این همه افسردگی وجود دارم ، من با این همه مسخره بازی و خنده وجود دارم.. “